Kimdir

Anatole France kimdir?

Asıl adı François Anatole Thibault olan Fransız romancısı Anatole France, Paris’te 16 nisan 1844’te doğmuştur, 12 Ekim 1924’te yaşamını yitirmiştir. Babası kitapçıydı. Anatole, Stanislas kolejinde öğrenimini yaptıktan sonra birtakım kitapçılık dergilerine yazılar yazdı. 1868’de “Alfred de Vigny” adlı kitabını yayınladıktan sonra, ertesi yıl, o sırada “Parnasse Xontemprorain” dergisini yayınlamakta olan kitapçı Lemerre’in yanına girdi. Görevi yayınlanmak için getirilen kitap müsveddelerini okuyup bunlar hakkında Lemerre’e fikir vermekti. “Parnasse Comtemprorain” dergisinin ikinci cildinde şiirlerinden ikisi yayınlandı. 1873 yılında yazdığı “Yaldızlı Şiirler” i Leconte de Lisle’e ithaf etti.

Fransız yazar Anatole France

1876’da “Korent düğünü” adlı eserini yayınladı. Bu, antik çağda geçen manzum bir dramdı, kitabıu sonunda da Goethe’den ilham alınarak yazılmış kısa şiirler vardı. Yazdığı bu dram 1902 de Odeon’da 1922 de de Opera’da oynadı.

1876 da Senato kitaplığına memur tayin edilen Anatole France, 1877 de Maria Valerie Guerin de Sauville ile evlendi ve ondan Suzanne adında bir kızı oldu. 1893’te karısından ayrıldı.

Birbiri peşi sıra 1879’da “Jocaste” adlı hikayelerinden meydana gelme bir kitapla 1881’de “Sylevestre Bonnard’ın Cinayeti” adlı kitabı yayınladı. Bu sonuncu kitap büyük bir başarı kazandı. 1882’de Jean Serviven’in Arzuları kitap yayınlayarak bunda aktirst Elise Devoyod’ya karşı beslediği aşkı anlatan Anatole France, 1885’te Arkadaşımın kitabı, 1885’te Balthasar adlı kitaplarını yayınladı.

Çok tanınmış eseri “Thais” 1880’da çıkmıştır ve kurtulmuş bir günahkar kadınla lanetlenmiş bir münzevinin hikayesidir. Olağanüstü bir başarı kazanan bu eser Massenetnin bestesiyle 1894’te Opera’da oynanmıştır.

Anatole France 1895’te İtalya’da yaptığı bir yolculuktan sonra yazdığı hikayeleri “Sainte Claire’in kuyusu” adlı ciltte topladı.Ertesi yıl da Fransız Akademisinde Süveyş kanalını açan ünlü mühendis Ferdinand de Lesseps’ten boşalan yere üye seçildi. Devrinin önemli olaylarından Dreyfus meselesi hakkında da yazılar yazdı.

1908’de yayınladığı “Pinguinler Adası” adlı eserinde Anatole France, politikacılara epey laf sokuşturdu. Yine çok tanınmış eserlerinden “Tanrılar Susamışlar“dı’yı 1908’de yayınladı. Konusunu Fransız ihtilalinden, terör devrinden ala bu roman, 19142’te yayınlandığı “Meleklerin İsyaynı” ile beraber Anatole France’in ömrünün son yıllarında yayınladı eserlerin en önemlilerindendir her ikisi de Mmm de Caillavet’nin ölümünden sonra çıkmıştır.

Tanrılar Susamışlardır, Anatole France’ın çok iyi bildiği ihtilala devrinde cereyan etmektedir. Kitabın kazandığı muazzam başarı, Anatole France’ı en büyük roman ustaları arasına sokmuştur. Meleklerin İsyanı’nda ise yazar din, zeka, hayat, Tanrı… hakkındaki düşüncelerini anlatmaktadır.

Sonradan Emma Laprevotte ile evlenen Anatole France, ömrünün son on yılını Bechellerie köşkünde geçirmiş, 1921’de de Nobel Edebiyat ödülünü kazanmıştır.

Anatole France Başlıca Eserleri

Roman ve öykü:

  • jocaste et le chat maigre (1879);
  • Sylvestre Bonnard’m Cinayeti (Le Crime de Sylvestre Bon- nard, 1881);
  • Thals (1889);
  • L’Etui de nacre (Sedef Kutu, 1892);
  • Les Opinions de jerome Coignard (jerome Coignard’ın Düşünceleri, 1893);
  • Kırmızı Zambak (Le Lys rouge, 1894);
  • Le Puits de Sainte-Claire (Azize Claire’ in Kuyusu, 1895);
  • Epikür’ün Bahçesi (Le jardin d’Epicure, 1895);
  • L’Histoire contemporaine: I. L’orme du Mail; II. I.e Mannequin d’Osier;
  • III. L Anneau d Amethyste; IV. Monsieur Bergeret a Paris (Çağdaş Tarih: I. Gezinin Karaağacı). 897;
  • II. Kamış Manken, 1897;
  •  III. Ametist Yüzük. 1899;
  • IV. Bay Bergeret Paris’te, 1901);
  • Pierre Noziere (1899);
  • Histoire comique (Gülünç Öykü, 1903);
  • Beyaz Taş Üzerinde (Sur la pierre blanche);
  • Penguenler Adası (L’île des Pingouins, 1908);
  • Les Contes de jacques Tournebroche (Jacques Tournebroche’un Öyküleri, 1908);
  • Tanrılar Susamışlardı (Les Dieux ont soif, 1912);
  • Meleklerin İsyanı (La Revolte des Anges, 1914).

Özyaşamöyküsü:

  • Dostumun Kitabı (Le Livre de mon ami, 1885);
  • Le Petit Pierre (Küçük Pierre, 1918);
  • La Vie en fleur (Ömrün Baharı, 1923).

Eleştiri:

  • Alfred de Vigny (1868);
  • La Vie litteraire (Edebiyat Yaşamı, 1888-1892);
  • Le Genie latin (Latin Dehası, 1913).

Şiir:

  • Les Poemes dores (Süslü Şiirler, 1873);
  • Noces corinthiennes (Korint- hos Şenlikleri, 1876).

Tarih:

  • Vie de jeanne d’Arc (jeanne d’Arc’ın Yaşamı, 1908).

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir